زیباترین بهانه لحظه های زندگی ام

             نمی دانم وقتی که آرام در نگاهم نشستی

             شاد باشم یا غمگین

             به برکت وجود تو بود که طعم زندگی را چشیدم

             نگاهم که به اینه گره می خورد

            جمع شدن قطره قطره تو را دیدم

            و اینکه آماده باش برای جدایی

            باید رها شوی بر پهنای صورتم بغلتی

           و شادمانه مرا در این سوگ تنهایم بیشتر فرو بری

            بهانه چشمهایم

           کمی آرام تر از دیدگانم جدا شو

           تا من هم به پاس مهربانی ات

           قطره ای دیگر نثارت کنم

            نمی دانم اگر روزی نیایی

           کدامین دست

            گونه های خشکیده مرا سیراب می کند

            بهانه زندگیم

   دیشب زیر سنگینی سکوت خانه ام،

   درد را دلداری می دادم!

   یادت که از راه رسید

   خیال کردم برای بردن درد آمدی...

   گمانم غلط بود

   تو حوصله ات جای دگر بند بود...  ( بهار نارنج )

 ازغم خبری نبود اگر عشق نبود
 از این همه دل چه سود اگر عشق نبود
 به عشق دلم گره ی کور بود
 تکلیف دل چه بود اگر عشق نبود ( نی نی )

چه کسی تنهایی مرا می شکند
باز من و تنهایی و قلم و کاغذ                                              
بازم دل گرفته و خسته                                       
بازم
بازم ... ؟
نیست رهگذری آشنا
که دل خسته مرا به آواز بهار
به نم هوا
به طراوت گل
و روشنایی نور نشان دهد
شاید با زندگی آشتی دهد ؟
شاید ...
خورشید خاموش ، بهتر خموش
نیست کسی که بشکند تنهایی تو را
به تبسم بهاری
به نگاه رازقی
انتظار از نسیم بهاری
کو بهاری ؟
شاید نیست نسیم بهاری ؟
بدهد طراوت
به لحظه های بی خاطره
پاک کند غبار از ذهن
از قلب
باز مینویسم
از تنهاییم
روی ذهن سفید ترانه ها
با قلم جاودانگی
چه کسی تنهای مرا میشکند ؟
چه کسی از پس غروب تنهایی
با لطافت محبت
با گرمی عشق
میشکند ؟
ای خورشید چه انتظار بیهوده
ندیدی ؟ چه کسی روشنایی خورشید رو شکست
اری حالا خورشید خاموشم
هنوز امید به انتظار بیهوده
که شاید
بشکند تنهای مرا دوباره
روشنایی بخشد به خورشید خاموش
آیا کسی تنهایی مرا میشکند ؟
یک دوست ...
یک آشنا ...
یک غریبه ...
شاید ...!
 

تنهایی را دوست دارم زیرا بی وفا نیست ...
تنهایی را دوست دام زیرا تجربه کردم ...
تنهایی را دوست دارم زیرا خداوند هم تنهاست ...
تنهایی را دوست دارم زیرا هرگز سرزنشگر نیست...
تنهایی را دوست دارم زیرا یافتن عشق حقیقیست...
تنهایی را دوست دارم زیرا کاویدن درون است خود شناسیست و خدا...
در کلبه تنهایی هایم در انتظار خواهم گریست و انتظار تا شاید لایق دیدار شوم...

 مرسی از الی عزیز واسه شعرای نازش - شیدا - بهار نارنج - پارسا - هانا - نسیم - غزل - ماژین - ساقی - میلاد - یاسمن - ماهی و نیلو - سینیوریتا - جواد - سیاوش - حمید - فاطمه

شاپرک رنگین - پادشاه صخره ها و بهارخاطره - دختر شب مهتاب - دختر کبریت فروش - تنهاترین - دختری از جنس سکوت -    یه روزی. یه جایی. یه کسی  - بالماسکه با قلم

بازم مرسی مرسی مرسی از همه عزیزای دل که لطف می کنن و پیشم میان و نظر میدم اگه کسی رو جا انداختم به بزرگیه خودتون ببخشین سعی کردم همه رو بگم  اگه کسی هست حتما اسمشو بهم بگه

و
چشمانم بيقرار گريستن بود، تا شايد قطرات باران ابرهاي غصه ام، مرهمي باشد
بر التهاب دلتنگي هاي گاه به گاه که با اندک غفلتي از کوله بار تنهايي ام
بيرون مي پرند و حس کوچک خوشبختي ام را به تمسخر مي گيرند و با خنده هاي
سرمستانه شان دلم را به عزاي دوري دستانت مي نشانند.

آن
هنگام، بي تاب تر از هميشه، در پس ويراني هاي کوچه دلم به دنبال تو مي
گردم تا سر بر شانه هاي مهربانت بگذارم و با گريه هايم به هجوم دلتنگي ها
بخندم. اما . . .

آري، تو نبودي و چشمانم بيقرار گريستن بود. . .

من همون جزیره بودم ، خاکی و صمیمی و گرم ، واسه عشق بازی موجها ، قامتم یه بستر نرم ...

یه عزیز دردونه بودم ، پیشه چشم خیسه موجها ، یه نگین سبز خالص ، توی انگشتر دریا ...

تا که یک روز تو رسیدی ، توی قلبم پا گذاشتی...!!! غصه های عاشقی رو ، تو وجودم جا گذاشتی...

 زیر رگبار نگاهت ، دلم انگار زیرو رو شد ، برای داشتن عشقت ، همه جونم آرزو شد.

 تا نفس کشیدی انگار ، نفسم برید تو سینه ، ابر و باد و دریا گفتن ، حس عاشقی همینه.

اومدی تو سرنوشتم ، بی بهونه پا گذاشتی ، اما تا قایقی اومد ، از منو دلم گذشتی؟؟؟ رفتی با قایق عشقت ، سوی روشنی فردا ، منو دل اما نشستیم ، چشم به راهت لب دریا...

دیگه رو خاک وجودم ، نه گلی هست نه درختی ، لحظه های بی تو بودن ، می گذره اما به سختی!

 دل تنها و غریبم ، داره این گوشه میمیره ، ولی حتی وقت مردن ، باز سراغتو میگیره..... میرسه روزی که دیگه ، قعر دریا میشه خونم ، اما تو دریای عشقت ، باز یه گوشه ای می مونم.

من همون جزیره بودم ، خاکی و صمیمی و گرم ، واسه عشق بازی موجها ، قامتم یه بستر نرم ...

یه عزیز دردونه بودم ، پیشه چشم خیسه موجها ، یه نگین سبز خالص ، توی انگشتر دریا ...

پرسید چقدر مرا دوست داری ؟

سکوتی کردم . چند لحظه به چشم هایش خیره شدم ...

گفتم : دوستت دارم به آن اندازه ای که عاشقتم . عاشق یک عشق واقعی . عاشق تو ...

عاشقی که برای رسیدن به تو لحظه شماری می کند .

به عشق این لحظه های انتظار * دوستت دارم * .

به اندازه ی تمام لحظات زندگیم تا آخر عمر عاشقتم ...

به عشق اینکه تو را تا آخرین نفس دارم * دوستت دارم * .

به عشق اینکه گاهی با تو و گهگاهی به یاد تو . در زیر باران قدم میزنم . عاشق بارانم . . .

به عشق آمدن باران و به اندازه ی تمام قطره های باران *  دوستت دارم * . 

به عشق تو به آسمان پر ستاره خیره می شوم  .

به اندازه ی تمام ستاره های آسمان * دوستت دارم * .

به عشق دیدنت بی قرارم  . حالا که تو را دارم هیچ غمی جز غم دلتنگی ات در دل ندارم .

به اندازه ی تمام لحظات بی قراری و دلتنگی  * دوستت دارم * . . .

من که عاشق چشم هایت هستم . عاشق گرفتن دست های مهربانت هستم

به عشق آن چشم های زیبایت * دوستت دارم * .

لحظه های عاشقی با تو چقدر شیرین است .

آن گاه که با تو هستم یک لحظه تنها ماندن نفس گیر است ...

به شیرینی لحظه های عاشقی * دوستت دارم * .

من که تنها تو را دارم . از تمام دار دنیا فقط  تو را می خواهم . تو تنها آرزویم هستی ...

به اندازه ی تمام آرزو هایم که تنها تویی .

به اندازه ی دنیا که می خواهم دنیا نباشد و تنها تو برای من باشی

به اندازه ی همان تنهایی که یا تنها با تو هستم و یا تنها به یاد تو هستم . ای عشق من ...

ای بهترینم ... به عشق تمام این عشق ها  * دوستت دارم *  . 

پرسیدم : به جواب این سوال رسیدی ؟

این بار او سکوت کرد .

و این بار او با چشم های خیسش به چشم هایم خیره شد ...

اشک هایش را پاک کردم و این سکوت عاشقانه هم چنان ادامه داشت ...

و من باز هم گفتم : به اندازه ی وسعت این سکوت عاشقانه که بین ما برپاست 

 ممنون از دوستای خوبم " کلبه صمیمی" و "مانیای " عزیز که این شعرا رو برام فرستاده تو این یه مدتی که من نبودم به من لطف داشته ممنون از همه عزیزان که نظر دادن

راستی نظر یادتون نره هاااااااااا !!!

امروز هوايي ديگر در سر دارم .امروز دلم خورشيد مي خواهد كه مرا در خود گيرد آتش زند بسوزاند مي خواهم بدوم آنقدر كه هيچ غزالي به پايم نرسد اين زنجيره هاي بايد و نبايد را از پايم باز كنيد اين ديوانه را به حال خويش رها كنيد بگذاريد تا مي تواند زندگي كند تمام روزها و ماهها و سالها از آن شما امروز را از من دريغ نكنيد نمي دانم چه داشت اين جام امروز كه نخورده از آن جرعه اي سرمست شدم چه كرد با من اين دقايق كه خود را ديگر باز نمي شناسم از ذره ذره اين زندگي.امروز عاشقم با اين عاشق از اسارت مگوييد بگذاريد كه آوار كند تمام اين قفسهاي سربي را  بگذاريد كه درهم شكند تمام اين خستگي ها كسالتها و خميازه ها را امروز در رگهايم آسمان آبي جريان دارد دهانم طعم شور درياها را مي دهدمي توانيد بر پيكره ام تخم گل هميشه بهار بكاريد مي توانيد مرا به تمام نهال هاي نورس زمين پيوند بزنيد مگر نمي بينيد بوي خاك باران خورده مي دهم.مرا نترسانيد از هجوم زمستانها مت تبلور تمامي فصولم.گوش كنيد صدايم مي كنند بگذاريد غرق شوم در تماشاي امروز راضي نشويد تمام شور اين صبح در من يخ بزند منجمد شود رهايم كنيد چه مي خواهيد از اين ديوانه عاشق رهايم كنيد.

                                                        روزهايي چه بلند   

   نه سياه ،نه سپيد           به رنگ خاكستر

     قلبهايي چه شكسته            چه بريده            سنگي  

 رويايي چه گريزنده! چه دور!

    می نویسم دیدار      تو اگر با منو همراه منی

         یک به یک                 فاصله ها                       را  بردار

امشب از آسمان ديده ي تو         

                                             روي شعرم ستاره مي بارد

در زمستان در شب کاغذ ها     

                                             پنجه هايم جرقه مي کارد

شعر ديوانه ي تب آلودم     

                                             شرمگين از شيار خواهش ها

پيکرش را دوباره مي سوزد         

                                             عطش جاودان آتش ها

 از سياهي چرا هراسيدن          

                                             شب پر از قطره هاي الماس است

آنچه از شب بجاي مي ماند     

                                             عطر خواب آور گل ياس است

بس که لبريزم از تو مي خواهم               

                                             بروم در ميان صحراها

سر بسايم به سنگ کوهستان         

                                             تن بکوبم به موج درياها 

آري آغاز دوست داشتن است            

                                             گرچه پايان راه نا پيداست

من به پايان دگر نينديشم        

                                             که همين دوست داشتن زيباست

 

 

سلام بهونه قشنگ من براي زندگي
آره باز منم همون ديوونه ي هميشگي
فداي مهربونيات چه میکني با سرنوشت
دلم برات تنگ شده بود اين نامه رو واست نوشت
حال من رو اگه بخواي رنگ گلاي قاليه
 جاي نگاهت بد جوري تو صحن چشمام خاليه
ابرا همه پيش منن اينجا هوا پر از غمه
از غصه هام هر چي بگم جون خودت بازم کمه
ديشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون
فرياد زدم يا تو بيا يا من و پيشت برسون
فداي تو! نمي دوني بي تو چه دردي کشيدم
حقيقت رو واست بگم به آخر خط رسيدم
رفتي و من تنها شدم با غصه هاي زندگي
قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگي
نمي دوني چه قدر دلم تنگه براي ديدنت
براي مهربونيات نوازشات بوسيدنت
به خاطرت مونده يکي هميشه چشم به راهته
 يه قلب تنها و کبود هلاک يه نگاهته
من مي دونم همين روزا عشق من از يادت ميره
بعدش خبر ميدن بيا که داره دوستت ميميره
روزات بلنده يا کوتاه دوست شدي اونجا با کسي
بيشتر از اين من و نذار تو غصه و دلواپسي
يه وقت من و گم نکني تو دود اون شهر غريب
 يه سرزمين غربته با صد تا نيرنگ و فريب
فداي تو يه وقت شبا بي خوابي خستت نکنه
غم غريبي عزيزم زرد و شکستت نکنه
چادر شب لطيف تو از روت شبا پس نزني
تنگ بلور آب تو يه وقت ناغافل نشکني
اگه واست زحمتي نيست بر سر عهد مون بمون
منم تو رو سپردمت دست خداي مهربون
راستي ديروز بارون اومد من و خيالت تر شديم
رفتيم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شديم
از وقتي رفتي آسمونمون پر کبوتره
زخم دلم خوب نشده از وقتي رفتي بد تره
غصه نخور تا تو بياي حال منم اين جوريه
سرفه هاي مکررم مال هواي دوريه
گلدون شمعدوني مونم عجيب واست دلواپسه
 مثه يه بچه که بار اوله ميره مدرسه
تو از خودت برام بگو بدون من خوش ميگذره ؟
دلت مي خواد مي اومدم يا تنها رفتي بهتره
از وقتي رفتي تو چشام فقط شده کاسه خون
همش يه چشمم به دره چشم ديگم به آسمون
يادت مي آد گريه هامو ريختم کنار پنجره
داد کشيدم تو رو خدا نامه بده يادت نره
يادت مياد خنديدي و گفتي حالا بذار برم
تو رفتي و من تا حالا کنار در منتظرم
امروز ديدم ديگه داري من رو فراموش مي کني
فانوس آرزوهامونو داري خاموش ميکني
گفتم واست نامه بدم نگي عجب چه بي وفاست
با اين که من خوب مي دونم جواب نامه با خداست
عکساي نازنين تو با چند تا گل کنارمه
يه بغض کهنه چند روزه دائم در انتظارمه
تنها دليل زندگي با يه غمي دوست دارم
داغ دلم تازه ميشه اسمت و وقتي مي آرم
وقتي تو نيستي چه کنم با اين دل بهونه گير
مگه نگفتم چشمات رو از چشم من هيچ وقت نگير
حرف منو به دل نگير همش مال غريبيه
تو رفتي و غريب شدم چه دنياي عجيبيه
زودتر بيا بدون تو اينجا واسم جهنمه
ديوار خونمون پر از سايه ي غصه و غمه
تحملي که تو دادي ديگه داره تموم ميشه
مگه نگفتي همه جا ماله مني تا هميشه
دلم واست شور مي زنه اين دل و بي خبر نذار
تو رو خدا با خوبيات رو هيچ دلي اثر نذار
فکر نکني از راه دور دارم سفارش ميکنم
به جون تو فقط دارم يه قدري خواهش ميکنم
اگه بخوام برات بگم شايد بشه صد تا کتاب
که هر صفحه ش قصه چند تا درده و چند تا عذاب
مي گم شبا ستاره ها تا مي تونن دعات کنن
نورشونو بدرقه پاکي خنده هات کنن
يه شب تو پاييز که غمت سر به سر دل مي ذاره
منم همون کسي که بيشتر از همه دوست داره

دوري را دوست دارم هر چند که دلتنگ و غريب مي‌شوم اما وقتي دوباره با يک بغل مهرباني در مي‌گشايي و صدايم مي‌کني، دلم مثل يک کهکشان وسيع مي‌شود.
شب را بخاطر تو دوست دارم که تا تولد سپيده صبح، دلواپس نيامدنت باشم. کسي که عاشق باشد مي‌داند که تمام طعم عشق به دلشوره‌هاي شبانه است. دوست دارم هميشه شبها تو را کم داشته باشم، تا وقتي چشم بر روي هم مي‌گذارم خوابت را ببينم و چشم که باز مي‌کنم در صبحي دوباره تو را به نظاره بنشينم.
سفر را بخاطر حس قشنگ خاطره دوست دارم. وقتي نيستي و لحظه‌هايم از وجود مهربان تو خاليست کنار قاب عکست، با خاطراتت زندگي مي‌کنم. اين انتظار بازگشت، تمام لذت زندگي من است.
سفر را بخاطر بازگشت دوباره تو دوست دارم. شب را بخاطر صبح با تو بودن و دوري را بخاطر آغاز دوباره مهرباني.
اينطور است که همه چيز  حتي تلخيها  هم بخاطر تو قشنگ و دوست داشتني است.

                                                   
بدترين درداين نيست که عشقت بميره بدترين درداين نيست که به اوني که دوسش
داري نرسي بدترين درداين نيست که عشقت بهت ناروبزنه بدترين درداينم نيست که
عاشق يکي باشي واونم ندونه بدترين درداينه که يکي بميره اونوقت بدوني دوستت
داشته

                                                      
بهت نمي گم دوست دارم ، ولي قسم مي خورم دوست دارم ،
بهت نمي گم كه هر چي بخواي بهت مي دم ، چون همه چيزم تويي ،
نمي خوام خوابتو ببينم ، چون تو خيلي خوش تر از خوابي ،
اگه يه روزي چشمات پر از اشك شده دنبال يه شونه گشتي كه گريه كني ، صدام كن
، بهت قول نمي دم كه ساكتت كنم منم پا به پات گريه مي كنم ،
اگه دنبال مجسمه سكوت مي گشي تا سرش داد بزني ، صدام كن قول ميدم ساكت بمونم
، اگه دنبال خرابه مي گشتي تا نفرتتو توش خالكي كني ، صدام كن ، قلبم تنها
خرابه ي وجود توست  

 سکوت و بشکن و نظر بده  یادت نره  منتظرم ...

                        آری آغازدوست داشتن است

                      گرچه پایان راه ناپیداست

                     من به پایان دگر نیندیشم

                که همین دوست داشتن زیباست

                 تو کیستی که من اینگونه بی تو بی تابم

                 شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم

                تو چیستی که من از موج هر تبسم تو

                 بسان قایق سرگشته روی گردابم